Ik heb ontdekte dat je veel meer themes kunt gebruiken als je de bestanden van WordPress op je webserver zet. Dus bij deze heb ik dat gedaan. Natuurlijk blijft dit weblog ook bestaan, want hier staan alle opdrachten op die ik in het eerste half jaar heb gemaakt.
Ik ben er blij mee!
Let’s Blog!
Een linkje is wel leuk he!
Klikkerdeklik!
De ochtend begint met een glaasje vers geperste sinaasappelsap, twee besmeerde crackers en het NOS Journaal. Na drie herhalingen besluit ik verder te zappen. Ik blijf even hangen bij Hart van Nederland omdat er een live verslag is. Net wanneer ik denk dat het ernstig is, komt er naar voren dat het gaat om een schutting van de ene buur die over het erf van de andere buur loopt. Een drama waar zeker live verslag van gedaan moet worden. Mensen! Is het echt nodig om heel Nederland hiervan op de hoogte te stellen? Ik vind van niet. Ik vind dat het tijd wordt dat er een zapp-politie wordt ingeschakeld. Iemand die in de gaten houdt wat er zoal op de televisie verschijnt en daar bijvoorbeeld een keurmerk aan vastplakt. Ik stel me bij deze kandidaat.
Door Wendy Segaar
Logos
De televisie is niet meer wat het geweest is. Bij het zappen kom je voornamelijk langs commerciële zenders. Wat je daar vooral tegenkomt zijn de reallifesoaps, de schaatstende bekende Nederlander en laten we vooral de dominosteentjes niet vergeten. Nee, er kan langer, nee beter, nagedacht worden over een concept. Iets met meer inhoud en diepgang. Een mooie documentaire. En dan bedoel ik niet een docusoap over het leven van een pas begonnen zanger die zijn carrière alvast vastlegt, maar een echte documentaire. Met mensen die iets betekenen. Iets over geschiedenis, een land of een manier van leven in een andere cultuur. Kortom: Iets waar we nog wat van opsteken.
Ethos
We zappen tegewoordig van kanaal naar kanaal. Wanneer blijven we nou hangen bij een echt goed programma? Nou ik kan je vertellen: vrij weinig. Er moet gekeken worden naar onzinnige programma’s over pasbegonnen sterretjes, of juist de ontwikkeling van een ster. Nou kun je mij een hoop wijsmaken, maar niet dat je hier wat van opsteekt.
Pathos
Vreselijk hoe vaak ik wel niet langs een programma zapp dat gedoemt is te mislukken. Het is toch erg dat men zich zo voor schut zet? Ik zou het in ieder geval verschrikkelijk vinden als ik een bekende zie bij de audities van Idols. Nee bedankt!
Ik ga liever op zoek naar een bekende de op de aftiteling van een documentaire staat. Dan weet ik zeker dat die aan een nuttig en informatief programma heeft meegewerkt. Daar kan ik mijn respect wel bij kwijt.
Ik heb in het tv-archief gewerkt bij Beeld en Geluid. Om mijn betoog wat meer te versterken heb ik er een tweetal situaties uit geïllustreerd. In deze illustratie heb ik net al het beeldmateriaal verstuurd waar de klant fragmenten uit “knipt”. Dat was heel veel werk, vooral uitzoeken. Samen met een dame van de productie heb ik mijn handen volgehad aan die serie, maar het was wel heel erg leuk om te doen. Het programma heette Popquiz a gogo. Sindsdien ook wel een favoriet programma van mij. Het wordt met zorg samengesteld.
Illustratie
“Telefoon! De NPS voor je!”, hoor ik van voren geschreeuwd. Ik zet de kar met VHSsen even opzij en loop naar voren. “Wat was er?”, vraag ik nieuwsgierig, terwijl ik stiekem al vermoed waar het over gaat. “Iets met de films ofzo, ze was een beetje vaag…” Ik tel even tot tien en neem de telefoon aan alsof er niets aan de hand is. Ik krijg te horen dat er een film niet bij zit. Ze leest het nummer op en ik weet precies wat ze bedoelt. “Dat klopt, ik heb er ook een briefje bijgedaan, de film is onderweg, maar moet uit een ander archief komen. Hij is besteld en komt zo snel mogelijk jouw kant op, ik dacht dat je met de films die je nu hebt wel even vooruit kon.” Ik hoor een diepe zucht. Niet naar mij gericht gelukkig. We spreken af contact te houden en ik noteer een telefoonnummer. Nadat ik opgehangen heb, komt mijn collega binnen met de ontbrekende film.
Met mijn jas nog half open loop ik richting het montagecentrum. Nou ja, het is eerder een looppas. De baliemedewerkster weet precies waar het over gaat, ik ben er inmiddels een stuk meubulair. Bij de juiste kamer aangekomen zie ik Yvonne, met rode wangen, in de kist met beeldmateriaal te graaien. Ze lijkt te schrikken. “Hee! Oh wat goed! De film! Ja weet je het is zo druk he, zo aan het einde van het jaar!” Ik knik begrijpend. Doordat alle omroepen hetzelfde materiaal nodig hebben door de eindejaarsuitzendingen, zit ik ook niet bepaald stil. “Ja,” vervolgd ze, “en dan krijg ik nog de opdracht om even een stukje over te schrijven van Bob Dylan uit weet ik veel wat voor jaar! Maar dat heb je nu! Ik kan je niet genoeg bedanken!” Ik lach. “Het maakt niet uit hoor,” stel ik haar gerust, “ik doe het graag. Dan kan ik thuis opschreppen dat ik meegeholpen heb aan deze uitzending.” Yvonne lacht. Het lijkt wel of ze ineens een stuk rustiger is. Ik loop weer richting uitgang en vertel haar nog even dat ze altijd kan bellen. “Dat is heel fijn! Dat zal ik zeker nog wel doen ben ik bang…” We lachen allebei.
OF
Een zondagavond. Ik ben gezellig bij mijn ouders en hang voor de TV. “Nou, wat gaan we kijken?” vraag ik. Ik hoor mijn vader vanaf z’n laptop mompelen dat het hem niet zoveel uitmaakt. Mijn moeder maakt een rondje langs alle zenders. Ze blijft even hangen bij Tegenlicht van de VPRO. “Is dit live?” vraagt ze dan. “Geen idee.” antwoord ik. Ze zappt naar RTL5 en vervolgens weer terug. “Zie je wel, dat is hetzelfde!” concludeert zij. We luisteren goed naar wat we horen en vergelijken het door heen en weer te zappen. Een mooi idee, zo ten tijden van de subsidieverdeling onder de omroepen. Dit hebben we een uur lang volgehouden onder het genot van een kopje koffie.
Onderwerp, media-aspect en standpunt
Ik heb televisie als onderwerp.
Dit is één van de belangrijkste media.
Ik vind het beschamend hoeveel slechte televisie er gemaakt wordt op, vooral, de commerciële zenders.
Argumenten
Genoeg om een mooi betoog over te schrijven.
Illustratie
- Werk bij Beeld en Geluid
- Beschrijving van de betrokkenheid bij programmaproducties
- Voorbeelden van de popquiz a gogo en 50 jaar bestaan van het NOS Journaal.
- Kijken naar een stakingsuitzending van het programma Tegenlicht van de VPRO met mijn moeder.
Fragment herschreven in sms-taal, sinterklaasgedicht en formele taal.
Fragment:
Een wekker rinkelt. Geen ouderwetse met van die bellen. Het rinkelen is hier ook maar een verwijzing naar die echte bellen. Het is een telefoontje met een muziekje. Als je het mij vraagt is dit een prettigere manier van wakker worden.
’s Morgens gaat de televisie aan. Soms MTV, soms het journaal en soms een serie. Je gewoontes veranderen. Vroeger was het vooral de radio waar ik naar luisterde. Misschien omdat de televisie in mijn kamer is komen te staan. Ja dat zal het wel zijn.
Sms-taal
N wekker gaat.G1 echte bellen.Tis mn foon met muziek.Fijner wkkrworden.sMorgens tv aan.Diverse programmas.MTVnwsSerie.Vrgr vooral radio.TV nu in kamer,drom meer gebruik.
Sinterklaargedicht (Het is toch bijna zover)
In de verte hoor ik een wekker rinkelen,
Niet met van die bellen, maar een telefoon, waar ik muziek uit hoor klinken.
Dit is, voor zover ik het kan verzinnen,
de beste manier om je dag mee te beginnen.
’s Morgen de televisie aan.
Soms het journaal, soms een serie en soms laat ik MTV gewoon gaan.
Nu meer tv, vroeger meer de radio,
Dat komt waarschijnlijk doordat mijn tv tegenwoordig in mijn kamer staat, ofzo.
Formele Taal
Er klinkt een wekker. Deze wekker is modern. Vroeger zaten er bellen op. Tegenwoordig gebruikt men telefoons met melodieën. De manier van wakkerworden is hierdoor wel aangenamer.
’s Morgens gaat de televisie aan. Wat er dan te zien is kan variëren. De ene keer is het MTV, een andere keer het journaal en afentoe staat er een serie op. Vroeger werd er door mijzelf vooral gebruik gemaakt van de radio. Tegenwoordig is het toch meer de televisie. Dit zal zijn omdat deze nu in dezelfde kamer staat als het bed. Dat zou het wel eens kunnen zijn.
“Jongeren zappen, chatten en blowen zich suf. Ze lezen geen kranten meer, studeren te weinig en kijken nauwelijks nog naar het journaal.” Hiermee opent Rob Wijnberg (25) zijn pamflet ‘Boeiuh! Het stille protest van de jeugd’. Gedurfd, dacht ik, toen ik eraan begon.De grote drie
Het pamflet is opgebouwd uit een proloog, drie betogen en een slot. Een mooie opbouw. De titels worden even uitgelegd. Boeiuh staat voor onverschilligheid, Chilluh voor een vorm van vrijetijdsbesteding, maar ook een levenshouding en Pimpuh voor het hedonisme en individualisme. De termen zijn mooi gekozen. Je hoort ze dagelijks uit de mond van ‘de jeugd’ komen. En wie kan daar mooier over schrijven dan een persoon die zelf tot deze doelgroep behoort?
Wat opvalt, is dat vooral de maatschappelijke kwesties van de afgelopen jaren worden behandeld. Wijnberg laat zien dat de massale drukte, die is ontstaan na de vreselijke ramp in New York, de jeugd nog maar nauwelijks bereikt. Een goede benadering, al vind ik de beschrijving soms lichtelijk overdreven. Dit neemt niet weg dat er wel degelijk een kern van waarheid inzit. De desinteresse bij de jeugd, die ontstaan is door een overload aan informatie, is de laatste jaren alleen maar gegroeid. Zo’n passieve houding kan juist goed zijn. De jeugd beschermt zichzelf als het ware tegen de foute invloeden van buitenaf.
Persoonlijk tintje
Om het pamflet een persoonlijke uitstraling te geven, heeft de schrijver ervan bedacht om er een stukje van zichzelf erin te plaatsen. Het is geschreven in de ik-vorm, waardoor je het bekijkt door zijn ogen. Dit leest heel prettig en je wordt, voor je gevoel, betrokken in zijn leven. Tussen de betogen door is er even een adempauze en kan men lezen wat de schrijver zoal bezighoudt. Een fijne afwisseling. Want zeg nou zelf, alle meningen, opmerkingen en artikelen over de politiek, Pim Fortuyn, Balkenende de zoveelste en de media hebben we al genoeg gehoord en gelezen.
Ik raad het boek zeer zeker aan. Zeker aan de oudere generatie die we vaak horen mopperen over de jeugd. Ze krijgen een kijkje in het hoofd de jeugd van tegenwoordig. Met de schrijver als vertegenwoordiger, die duidelijke punten maakt en in begrijpelijke taal verteld, zou dit pamflet misschien wel een hoop duidelijkheid kunnen geven. En misschien ook niet, maar dan heeft Rob Wijnberg toch in ieder geval er goed zijn best gedaan.
Ik kan mijn schrijflessen beter herinneren dan mijn leeslessen. Ik weet wel dat ik altijd moeite had met lezen. Ik las langzaam en bleef tot groep acht hangen in het CITO niveau 10 (op een schaal van 12 geloof ik).
Schrijven was een verhaal apart.
Groep drie. We beginnen met een test om te kijken of ik links of rechts ben. We krijgen kleine opdrachtjes. Een kraan open draaien, een bal pakken, doen alsof we met een kwast schilderen. Ik zie dat mijn klasgenoten allemaal een lintje om de hand krijgen die ze het meest gebruiken. Ik krijg ook een mooi lintje. We gaan aan een tafel zitten en we krijgen een potlood en een papiertje. Je moet je potlood in de hand houden waar je lint om heen zit. Ik vind dit niet lekker vasthouden en neem mijn andere hand. Mijn juf moedigt me aan om mijn andere hand te gebruiken, maar dit bevalt mij niet. Ik moet opnieuw de test doen uit het begin. Ik snap zelf niet zo goed waarom ik nog een keer de kraan open moeten doen, de bal moet pakken en de kwast vast moet houden, maar, braaf dat ik ben, doe ik keurig wat mij verteld wordt. Mijn lintje blijf aan diezelfde arm hangen. Ik kom goed mee in de les en leer ook best wel snel. Wel schrijf ik heel erg langzaam en mijn juf begrijpt dat niet zo goed. Na een paar weken krijg ik een extra schrijfles. Apart met de juf. Ik vind dat wel stoer. Samen met de juf alleen! Ik krijg kleine oefeningen en moet wisselen van hand. Al gauw ziet mijn juf dat ik met mijn linkerhand de oefeningen sneller onder knie heb dan met mijn rechterhand. Weer moet ik dat rondje doen van de test. Mijn juf denkt dat ik met twee handen werk, maar dat ik schrijven beter met links kan dan met rechts. Vanaf dat moment ben ik met links gaan schrijven en dit doe ik nog steeds. Ook doe ik nog steeds een hoop dingen met rechts. Schrijven kan ik ook met rechts, maar dit gaat langzaam. Het is, in tegenstelling tot veel anderen, wel leesbaar. Een bijzonder fenomeen.
Voor deze opdrachten moesten we een voyager disc ontwerpen. Er werd een onderwerp uit de westerse maatschappij gekozen en door middel van afbeeldingen ontstaat er een soort verhaaltje. Het moet begrepen worden door een primitieve Afrikaanse stam, dus taal gebruiken is absoluut geen optie.
Ik heb gekozen voor het ondewerp televisie.
Het is een erg belangrijk medium in Nederland en de westerse wereld. Nieuws, achtergronden, communicatie en entertainment, dat wordt allemaal via televisie gebracht.
In de werkgroep gingen we aan de slag met tijdschriften, een schaar en lijm. We moesten oefenen met beelden. Je moest een verhaal verzinnen en dit uitbeelden met afbeeldingen uit tijdschriften. Hierdoor werd je je bewust van het feit dat wat jij wil overbrengen, door een ander op een hele andere manier kan worden “gelezen”.
Hieronder het resultaat:
